Piyasa Yapıcılık: Kâr İçin Likidite Sağlamak

Piyasa yapıcılar hem alış hem satış fiyatı verir. Kâr, ücretler düşüldükten sonra düşükten alıp yüksekten satmaktan gelir — akış dengeli olduğunda ve envanter riski küçük kaldığında.

Kripto ve hisse senedi piyasaları çalışma saatleri, kredi ve regülasyon açısından farklıdır, ama ekonomik özü aynıdır: sürekli iki taraflı likidite sağlamanın bir maliyeti vardır (sermaye, ters seçim, teknoloji).

Alışlar satışlardan daha hızlı gerçekleşirse envanter birikir. Çarpıklık (skew), dengesizliği azaltacak akışı teşvik etmek için kotasyonları kaydırır. Korelasyonlu enstrümanlarla hedge yapmak, yönlü riski baz riskine çevirir.

Bilgi sahibi akış, iyi haberden önce alır veya kötü haberden önce satar. Piyasa yapıcılar, bekleyen likiditeleri seçilip alındığında (picked off) zarar eder. Daha geniş fiyat farkları, daha küçük büyüklükler, daha hızlı iptaller ve toksisite modelleri standart yanıtlardır — hiçbiri bu ödünleşimi ortadan kaldırmaz.

Bazı listelenmiş platformlardaki atanmış roller, kotasyon kuralları ve ayrıcalıklarla birlikte gelir. Kurumsal masalar ise ne zaman kotasyon vereceğine kendisi karar verir. Kriz dönemleri, risk limitleri aşıldığında her iki modelin de geri çekilebileceğini göstermiştir — likidite garanti değildir.

7/24 çalışan piyasalar, parçalanmış platformlar ve borsa kredi riski işleyişi değiştirir. Çöküş olayları, bir borsada likidite sağlamanın aynı zamanda o borsaya karşı bir karşı taraf bahsi olduğunu göstermiştir.

Zincir üstü emir defterleri bazı saklama risklerini azaltır; ancak mimariye bağlı olarak akıllı sözleşme ve köprü risklerine hâlâ maruz kalırsın.

Borsalar, görünür likiditeyi ödüllendirmek için genellikle emir alanlardan (taker) emir verenlere (maker) göre daha yüksek ücret alır. Perakende işlemciler, gerçekleşmeler kabul edilebilir ve zaman riski fiyatlandırılmışsa, pasif limit emirlerle bazen ücretlerden tasarruf edebilir.